Janne S. Dangsholt: Winter i verdens rikeste land

Dette er den andre boka i serien om Ingrid Winter, og fortset med den same lune humoren som i bok ein.

Ingrid er forelesar ved universitetet, men får klagar frå studentane. Dei meinar ho gjer det for vanskeleg, så leiinga bestemmer at ho må få pedagogisk oppfølging. På heimebane er heller ikkje alt heilt greitt. Huset må pussast opp, så dei må skrinlegge dei store sommarferieplanane. Heldigvis får dei hjelp av ein driftig nabo, men etter at panelet på den eine veggen er borte, og dei har laga eit stort hol i taket, har han plutseleg ikkje tid til å vere med lenger.

Dette er to av mange snodige situasjonar Ingrid Winter kjem bort i, og med stødig penn og humoristiske vendingar leier Janne Drangsholt oss gjennom familien Winter sin kaotiske kvardag.

Bør lesast!

Anna Day: Fandom

Dette er Anna Day sin debutroman, og det er ei fascinerande forteljing ho har ført i pennen. Samtidig som det er ei fantasyforteljing, er ho fylt av referansar til andre verk, og då særleg annan eventyr- og fantasylitteratur. Dette er  kanskje ikkje så merkeleg, med tanke på utgangspunktet for historia: Violet og to venninner (og ein veslebror) som er på veg til Comic-con, der dei håpar å treffe hovudrolla i filmen "Galgedansen". Filmen er basert på favorittboka deira med same namn.

På Comic-con kjem dei ut for ei merkeleg ulukke, og alle fire vaknar opp i den dystopiske verda i "Galgedansen"! Her lagar dei raskt kluss i handlingsgangen, drep hovudrolla, Rose, og rotar seg meir inn i forteljinga enn det som er behageleg. Violet vert tvungen til å ta Rose sin plass i historia. Sidan ho har lese boka mange gongar, veit ho korleis det kjem til å ende: Ei veke seinare skal ho hengast i galgen.

Vidare flettar forfattaren dei fire venene inn i fantasyforteljinga, og fortel på den måten historia på ein ny og svært original måte. Det er som me les to bøker på ein gong: både "Galgedansen" og sjølve "Fandom". Heile vegen vert nye sider ved "Galgedansen" avslørt, og venene gjer val som fører til avvik frå den originale forteljinga. Dette kan få alvorlege konsekvensar; kanskje vil dei aldri kunne komme seg heim att til si eiga verd.

Boka passar godt for deg som er glad i fantasy-litteratur, eller som ganske enkelt kan tenkje deg å lese ei original og annleis forteljing!

Frida Nilsson: Det tynne sverdet

Etter det fantastiske eventyret i boka "Ishavspiratar", var forventningane mine store til denne nye boka til Frida Nilsson. Eg kan røpe med ein gong at eg ikkje vart skuffa!

I "Det tynne sverdet" vert me kjent med Sasja, som legg ut på sitt livs eventyr. Mora er sjuk, og den natta ho dør ser Sasja at ho vert teken med i Døden sin båt. Han bestemmer seg for å følgje etter, låner ein pram og kjem seg over havet og på land i Døden sitt rike.

I dødsriket møter Sasja tre ulike typar vesen; hilderar, spartanarar og harpyrar. Han vert ven med ein hilder, og legg på veg innover i riket for å finne huset til Døden. På vegen møter dei mange eventyr, og får seg både nye vener og skumle fiendar. Til slutt når dei fram til målet, men ting er svært annleis enn Sasja hadde forventa.

Nilsson lånar ein del frå Astrid Lindgren, og eg kjenner særleg att element frå boka "Mio, min Mio". Som vaksen lesar forstår ein raskt kor dei ulike vesena kjem frå, men det gir berre ein ekstra dimensjon og styrke til forteljinga. Språket er poetisk og lett, og det er enkelt å bli gripen av dei stemningsfulle tablåa forfattaren skisserer opp. Eg fekk raskt sympati med dei ulike rollefigurane, og til og med Døden har fått, om ikkje sympatiske trekk, så i alle fall ei ganske nyansert framtoning.

Boka eignar seg godt til høgtlesing for born frå 8-9-årsalderen og oppover.

David Walliams: Midnattsgjengen

David Walliams har i ei årrekke levert artige og tankevekkande forteljingar til barn. Han vert av mange, og ikkje utan grunn, samanlikna med Roald Dahl. Han har det same fokuset på barn, humoren gjennomsyrar forteljingane og under det heile ligg det samtidig eit alvor.

"Midnattsgjengen" er den hittil siste boka som er oversett til norsk, og handlinga er lagt til eit stort, gamalt sjukehus. Tom kjem inn til behandling på barneavdelinga, som er styrt med jernhand av bestyrerinna Matrone. For å gjere kvardagen litt lettare for dei små, har barna starta sin eigen, hemmelege klubb. Midnattsgjengen vaknar når dei vaksne har gått til ro for natta, og målet er å oppfylle barna sine draumar!

Dei vaksne set stadig kjeppar i hjula for barna, og det vert stadig vanskelegare å gjennomføre prosjekta. Likevel er det ein siste, viktig draum som bør oppfyllast før Midnattsgjengen må leggjast ned: Vesle Sally er for svak til å vere med på moroa, og ho har ein draum som er bortimot umogleg å oppfylle...

I boka "Midnattsgjengen" vert me med på endå eit fantasifullt eventyr frå Walliams si hand, og sjølvsagt er den eksentriske kioskeigaren Raj med...

Hasse Hope: Compis

Året er 2057, og det viktigaste av alt på Høyskol er å vere kul. Den nøyaktige "kulhetsindeksen", som rangerer elevane frå 0 til 100, har dei siste tre åra vore dominert av Leo Kreutzberg. Han er sjølve definisjonen på kul, og alt ligg til rette for at også det komande skuleåret skal gli av gårde på ein kul måte.

Samtidig har bedrifta PrivateOil (tidlegare Equinor) måtte finne seg ein ny nisje å tene pengar på, sidan dei ikkje lenger har lov til å bore etter olje. Redninga er det hemmelege robotprosjektet Compis. Denne roboten kan på alle måtar framstå som eit menneske, og skal seljast som redninga for einsame sjeler. Compis kan bli ein kul kamerat, som hjelper ungdomane til nye venskap!

Problemet er berre at Compis er så nerd som det går an å bli, og PrivateOil må ta grep. Dette grip svært forstyrrande inn i livet til Leo Kreutzberg, som snart får ei vanskeleg oppgåve å hanskast med.

PrivateOil skal tene pengar på Compis, men etter kvart får me vite at det står langt sterkare, og mørkare, krefter bak også PrivateOil.

Compis er ei sci-fi-bok som ved hjelp av humor og dramatikk stiller spørsmål rundt viktige verdiar og framtidige scenario. Vil teknologien kunne bli så smart at han ikkje lenger kan styrast? Og kva er viktigast, å vere populær eller å vere ein god venn? Compis er ei interessant bok som kan gje litt nye perspektiv på vår eiga samtid!

Annette Münch: Drop out

Fem ungdomar møtast i eit musikkrom på skulen på kveldstid. To av dei har lov til å vere der. Dei to jentene øver til konserten dei skal spele i New York allereie neste dag. Dei tre andre, tre gutar, har iverksatt ein aksjon mot skulen. At dei møter folk i bygningen er ein strek i rekninga, og situasjonen vert snart eit psykologisk drama på liv og død.

Rundt skulen set politiet opp sperreband, og både journalistar, pårørande og nysgjerrige samlar seg der ute, i god avstand til skulen. Gutane har både våpen og sprengstoff, og to gissel som kanskje er deira einaste sjanse til å komme seg ut av situasjonen.

Medan forhandlingane med politiet pågår, får ungdomane vite stadig meir om kvarandre. Hemmelege sider vert avslørt, og skjulte motiv for å vere akkurat der denne kvelden kjem opp i dagen. Situasjonen er spent, og moglege utfall mange.

"Drop out" er ei spennande og actionfylt bok. Etter kvart som dramaet utfaldar seg, endrar forholdet mellom personane seg, og det er heilt umogleg å spå korleis det heile vil ende. Ein må rett og slett berre lese til siste side og finne det ut!

Lars Mæhle: Andromeda

Simon har, på grunn av valdeleg oppførsel, blitt flytta til ein ny fosterheim. Denne gongen har han blitt sendt over fjella, til ei lita bygd på vestlandet, og Simon gjer alt han kan for å prøve å gli inn blant dei tøffaste gutane på staden. Han ynskjer å hevde seg, samtidig som han ynskjer å skjule kven han verkeleg er, som menneske. Dette fører til mange konfliktsituasjonar.

Nabojenta Kaja ser bak den harde fasaden, og avslører at han eigentleg er ein annan. Dette er ikkje så lett å takle, så han gjer det han kan for å skyve henne frå seg. Det same gjeld Pippin, den vesle guten som vert så mykje plaga av bøllene i klassen. Simon kjenner på empatien, men overlevelsesinstinktet gjer at han stadig tek feige val.

Som lesar er det noko irriterande å følgje Simon si utvikling. Eg vil så gjerne at han skal ta dei rette vala; At han plutseleg skal slå handa i bordet og seie "nok er nok". At han skal tore å stille opp for Pippin, og at han skal la vere å trakke på kjenslene til dei som bryr seg om han.

Men det er ikkje slik livet er. Lars Mæhle har skissert ein hovudperson som framstår som ganske "verkeleg" i sine vegval. Der er ingen plutseleg snuoperasjon. Han vert ikkje plutseleg modig og dei svake sin forsvarar. Likevel skjer det ei utvikling, men den er for det meste utanom Simon sin kontroll. Han flyt med, og trur han har kontroll. Til slutt oppdagar han kor lite peiling han har hatt...

Forfattar Lars Mæhle har skrive nok ei interessant ungdomsbok, og han torer å la karakterane sine svikte og svikte på nytt, og gjere ting stikk i strid med det me håpar på. Likevel viser han at det er meir under overflata, også hos dei som framstår som tøffe og usårlege. Det er det psykologiske spelet mellom hovudpersonane som er det mest interessante i boka, og som gjer at den er verdt å lese.

Kari Stai: Jakob og Neikob og Alle Andre

Dette er den femte boka om radarparet Jakob og Neikob, og i kjent stil møter dei ei utfordring som vert løyst på originalt vis. Denne gongen får dei besøk av Masekob, som skuldar Neikob for å ikkje vere som alle andre. Dette går hardt inn på Neikob, og han bestemmer seg for å finne ut kven denne Alle Andre er, og bli som han.

Dermed legg dei ut på ei reise med både buss, u-båt og romskip, men finn ikkje han dei leitar etter. På heimvegen krasjar dei inn i ein ukjent planet, Uno, og der treff dei endeleg Alle Andre. Jakob reiser heim aleine, og er uroleg for bestevenen som har valt å bli heilt lik alle andre på planeten.

Han får hjelp frå uventa hald, og set ut for å berge Neikob heim att.

Også denne boka om Jakob og Neikob er naivistisk og fin, og fortel noko viktig om det å vere menneske. Tema i boka, slik eg ser det, er mangfald. Ein skal ikkje vere slik som alle andre, ein skal vere seg sjølv! Illustrasjonane er i kjent stil, og boka kan brukast både som underhaldning og som utgangspunkt for samtale om det å vere unik og kor viktig det er å setje pris på mangfaldet!

Atle Hansen: Klure

"Jens er ei kløne". Slik startar informasjonsteksten på baksida av boka, og er ei grei oppsummering av kjenslene som tidleg kjem til uttrykk i boka. Hovudpersonen kjenner på ei kjensle av å ikkje få til nokon ting. Han har ingen sterke sider, og har ikkje så stor tillit til seg sjølv. Det vert ikkje noko betre av at faren kallar han for ei klure, og at store, tøffe Magnus plagar han så ofte han kan. Livet er rett og slett ikkje så lett for Jens.

Heldigvis har han ein bestevenn. Rita er alltid på hans side, og ho er den einaste som veit om den store hemmelegheita. Jens er nemleg god til å synge, og favoritthobbyen deira er å spele og synge i kjellarstova hos Rita. Ho spelar piano, Jens syng.

"Klure" er ei lettlest og fin bok om det å kjenne seg liten og annleis. Den får på ein fin måte fram at me alle er forskjellige, og er flinke til ulike ting. Alle skal ikkje passe inn i den same forma!

Passar best for born i 10-13-årsalderen.

Ruth Lillegraven: Skogen den grøne

Dette er den andre diktboka for born frå Ruth Lillegraven si hand, og det er ei vakker reise forfattaren tek oss med på!

Eg-personen i dikta ynskjer å kome vekk frå støy og bråk, småsøsken og masete foreldre og tek seg ein tur inn i skogen. Me får vere med på denne reisa inn i den grøne verda. Gjennom korte og enkle dikt kan me lese om inntrykka eg-personen får og tankane han gjer seg der han vandrar gjennom skogen. Han vandrar også gjennom døgnet og årstidene, og legg merke til alle endringane som skjer i skogen.

Det har blitt ei vakker forteljing, full av undring, fantasi og refleksjonar rundt dei små tinga - dei me kanskje ikkje alltid legg merke til elles!

Eit av favorittdikta mine i boka:







Mosemenneske

på mosen
veks små mosetre
med tynn stamme
og krone i toppen

om natta blir dei
til mosemenneske
med bein og armar
hender og hovud

dei dansar og
bukkar og neiar

men om dagen
når lyset kjem, då
rettar dei ryggen
løftar hovudet
er igjen små
mosetre

Linn Skåber/Lisa Aisato: Til ungdommen

"Til ungdommen" er eit djupdykk inn i ungdomslivet, og både tekstforfattar Linn Skåber og illustratør Lisa Aisato treff spikeren på hovudet - gong på gong. Her er såre og triste tekstar om både tap, einsemd og mørke tankar. Her er glade tekstar, morsomme tekstar og underfundige tekstar. Og her er teikningar som samspelar med tekstane og gir eit totalt sett vakkert inntrykk!

Forfattaren skriv i innleiinga at ho har hatt mange samtalar med ungdom i forarbeidet til boka, og at desse samtalane på ulike måtar pregar tekstane. Det er tydeleg at ho har brukt råmaterialet godt, for boka er spekka med tekstar som tek ungdomstida på alvor, og som eg trur speglar ungdom sine tankar og kjensler godt.

Boka er eit funn, både for ungdom, som ganske sikkert kan kjenne seg att i mange av tekstane, og for vaksne, som ganske sikkert kan kjenne att si eiga ungdomsstid. Den er også eit funn for dramainteresserte ungdomar, som i denne boka har fått ei rekke med monologar som kan framførast på ei scene.

Tema i tekstane er varierte, og dekker mange sider ved livet til ein ungdom, som ironisering over vaksne sine bekymringar, forelsking, kroppspress, framtidsdraumar, venskap, sjukdom, sorg, tru og prestasjonspress. Det er heller ikkje noko minus at mange av tekstane avsluttar med ein punchline som set resten av teksten i heilt nytt lys! Eg vart både glad, litt vemodig og litt trist då eg las boka, og meinar den trygt kan lesast av alle ungdomar og alle vaksne som møter ungdomar i ulike samanhengar. Risikoen for auka forståing er stor! Personleg kjem eg til å bruke ein del av tekstane i undervisninga på ungdomsskulen, både når det gjeld psykisk helse og i norskfaget - som eit tips til andre lærarar!

Thomas Enger: Killerinstinkt

Ny ungdomskrim frå Thomas Enger, og boka startar med at hovudpersonen Even set seg i vitneboksen i ei rettssak. Boka er hans vitnemål om det som skjedde i den vesle bygda Fredheim då tre ungdomar vart drepne. Ein av ungdomane var Even sin eks-kjæreste Mari, og mistanken vert difor raskt retta mot han. Han får ein vanskeleg jobb med å bevise uskulda, og på vegen byrjar han å tvile på mange av sine næraste; Er dei til å stole på?

Både gjerningsmann og motiv er ukjent, men gjennom samtalar og små opplysningar frå fleire kantar oppdagar han stadig meir av sanninga. Mykje av det han får vite, er vanskeleg å fordøye, og til sist vert Even stilt på eit nærast umogleg val.

Dette er ei krimbok med høg intensitet heile vegen. Her er mykje som er skjult, og små hint, frampeik og hendingar driv historia framover. Først på siste side kan lesaren puste ut etter ei nervepirrande jakt på dei skuldige.

Språket i boka er lett og ledig, og vil treffe unge lesarar godt. Utgangspunktet for romanen - eit uoppklart mord - er klassisk for sjangeren, men Enger har skrive historia på ein original og oppfinnsam måte som eg trur krimlesarar vil setje pris på.

Bjørn Sortland: Hver morgen dyppet min søster brystene i isvann for å bli pen

Bjørn Sortland tar i denne boka tak i eit av vår tids største tragediar og drama; konflikta i Syria. Mariam og broren Luka er dei einaste som er att av familien, og dei bur i ruinane etter det sønderbomba huset. Heldigvis var faren pessimist, og hadde teke sine forhåndsreglar i god tid, noko som gir Mariam og Luka ein sjanse til å klare seg. Likevel er livet svært vanskeleg, og det vert raskt verre: Luka vert sjuk, og det er ikkje råd å få tak i medisin. Mariam bestemmer seg då for å ta med seg broren og rømme til ein stad der han kan få hjelp.

Det er ei dramatiske historie som vert fortalt, og vi kjem nært innpå to av offera for borgarkrigen. Alle perspektiv vert omsnudde når vi kjem nær enkeltmenneska på denne måten, og vi oppdagar at flyktningen på sjøen er eit vanleg menneske som meg og deg. Jenta i ruinen er eit vanleg menneske som meg og deg. Jenta og den vesle guten som let seg smugle over landegrensene er vanlege menneske. Som meg og deg. Det er den viktigaste grunnen til at vi treng akkurat slike forteljingar.

Sortland får som vanleg sagt mykje med eit konsist og ofte knapt språk. Setningane er korte, det same er kapitla. Gjennom Mariam sine auge og tankar, og resonnement som gjer at lesaren må fylle ut det som ikkje vert sagt, blir vi tekne med inn i ei dramatisk reise og ein av krigen sine mange, stygge konsekvensar.

Endre Lund Eriksen: Baksiden

Katrine og mora prøver å liggje lågt. Dei skiftar namn og bustad, og ynskjer at færrast mogleg skal vite kven dei er. Grunnen? Faren var med i eit romturistprogram, og skulle sirkulere rundt månen før han kom tilbake til jorda. Problemet er berre at romskipet forsvann på baksida av månen.

No ynskjer dei å leve med saknet aleine, utan innblanding frå omverda. Dette vert umogleg for Katrine når ho byrjar å få mystiske epostar, og seinare når ho vert kjent med hackaren Julian, som bur i Australia. Det gjer det heller ikkje betre at to mormonarmisjonærar, Joe og Peter Paul, syner uvanleg stor interesse for henne, eller at romfartsorganisasjonen som mista raketten tilsynelatande er villig til å gjere det meste for å halde hendinga skjult.

Eriksen har skrive ein moderne og spennande thriller. Forteljegrepet er smart: Han lar Katrine sjølv fortelje historia, gjennom ein tekst ho skriv på datamaskina si. Der limer ho inn epostar og dialogar frå dagen som har vore. Målet er å dokumentere mest mogleg av det som skjer, og denne dokumentasjonen får vi del i.

Romanen "Baksiden" er både tidsaktuell, spennande og overraskande. Konflikta i teksten kan synast uløyseleg, så spørsmålet er om Katrine og Julian kjempar ein fåfengt kamp mot overmakta.

Torbjørn Moen: Dagene med Karlamandra

Torbjørn Moen har heilt tydeleg sansen for det å utfordre tankane våre på kva som er mogleg. I "Dagene med Karlamandra" er det mange snodige hendingar, og sjølv om lesaren ganske raskt får gode hint om kva som eigentleg skjer, er det spennande å følgje hovudpersonen Gunnar si reise gjennom ukjent terreng.

Gunnar vaknar opp aleine i eit telt midt i skogen. Han anar ikkje kor han er, men legg ein plan for å kome seg heim. På vegen møter han Karlamandra, som vert vegvisar inn til den store byen. Han oppdagar også at bestekameraten Tobias er fange hos ein slags "mafiagjeng" som har teke kontroll over Oslo sentrum.

Gunnar og Karlamandra bestemmer seg for å befri Tobias, noko som krev stor grad av både mot og list. Undervegs har Gunnar mareritt kvar natt, og det er den same draumen som vert spelt om att og om att. Han undrar på kva den kan bety, og erfarne lesarar kan pusle draumen saman med dei andre hinta som vert gitt i teksten, og finne ut mysteriet bak Gunnar si merkelege historie.

Mange lesarar vil etter kvart forstå korleis teksten vil ende, men slutten er likevel finurleg og set historia i eit nytt perspektiv. Boka passar godt for ungdom seint på mellomsteget og i ungdomsskulealder.

John Green: Skilpadder hele veien ned

Aza Holmes har ei god venninne. Ho har ei mor som er glad i henne, ein far som døydde då ho var lita og ein barndomsvenn som plutseleg kjem inn i livet hennar att. Ho går på skule, og får gode resultat. Og ho køyrer rundt i bilen Harold. Ytre sett er ho ei vanleg tenåringsjente, men når vi flyttar oss inn i tankane hennar, forstår vi raskt at ho har ein del utfordringar.

Aza er livredd for mikrobar, og tankane på bakteriar, infeksjonar og alvorlege sjukdomar trekkjer henne inn i tankespiralar ho ikkje klarar å stoppe. Livet hennar er styrt av den indre frykta. Tankane leier henne til å gjere heilt absurde ting, og til slutt fører dei henne ut til randa av katastrofe.

Venninna Daisy har ikkje eit heilt enkelt liv, men stiller heile vegen opp for Aza. Ho får ut frustrasjonane ved å skrive star wars fan-fiction, der ho gir den eine rollefiguren alle Aza sine negative eigenskapar.

Faren til barndomsvennen Davis er forsvunnen, og Aza og Daisy forsøker å finne han. Sjølv er Davis ikkje sikker på om han ynskjer at faren skal bli funnen. Samtidig vert Aza og Davis forelska i kvarandre, men kva skal ein gjere når alt ein klarar å tenkje på medan ein kysser, er alle dei millionar av mikroorganismar som finst i spytt?

John Green har med boka "Skilpadder heile veien ned" skrive ei intens bok om tvangstankar og irrasjonell frykt. Dei psykiske utfordringane til Aza pregar forteljinga. Også Davis sin far, som forsvinn etter korrupsjonsanklagar, har sine absurde sider. Han testamenterer til dømes heile formua til ei øgle.

Den amerikanske forfattaren har fått eit stort publikum, både blant ungdom, men også ein del vaksne lesarar. Det er lett å forstå kvifor! Her er det djup psykologisk innsikt, blanda med kvardagutfordringar og absurde handlingar. Eg trur nok at også denne boka vil slå an i målgruppa!

Constance Ørbeck-Nilssen/Akin Duzakin: Fargene som forsvant

Forteljinga i denne flotte bildeboka, er ytre sett enkel. Eg-personen er ei lita jente, som saman med mora legg seg til å sove midt i ein øydelagt by. Rundt dei står ruinane av byen, og alle vegar og bruer er borte.

Om natta drøymer jenta tilbake til slik livet var før krigen kom, og byrjar å hugse kvardagstinga ho likte så godt.

Fargane i boka er eit viktig verkemiddel for å få fram historia. Akin Duzakin har laga storslåtte, vakre teikningar, og livet i den øydelagde byen er teikna i svart kvitt. I draumane byrjar jenta å hugse fargane som var før, og for kvart oppslag kjem ein ny farge tilbake. Dermed blir sidene gradvis meir fargerike, heilt til jenta vaknar. Då er vi tilbake til det verkelege livet, i krigen, og fargane er borte att.

Likevel sluttar boka med eit håp; over horisonten, i det jenta og mora stig ut av opningen som ein gong var ei dør, breier ein regnboge seg ut og gir lys til himmelen. Avslutningsorda i boka er "Jeg vet at vi kan klare det".

Dette er ei vakker bildebok, og formidlar alvoret i krigen på ein sterk måte. Gjennom jenta sine draumar ser vi dei klare kontrastane mellom korleis byen var før, og kor øydelagt den er no. Språket er enkelt og poetisk, og boka kan fint brukast som utgangspunkt for samtale om det å leve i krig.

Sara Kadefors: Billie - Du er best

Dette er bok nummer to i serien om Billie, som flyttar til ein fosterfamilie i den vesle byen Bokarp. Billie ynskjer å vere seg sjølv heile vegen, og gjer det ho kan for at menneska rundt henne skal ha det bra.

Den store konflikta i boka er forholdet mellom fostermora Petra og hennar bror, Jens. Dei snakkar ikkje saman, og fetrane Alvar og Douglas ser ut til å hate kvarandre. Kva er grunnen til dette?

Billie prøver å nøste opp i konflikta, og undervegs får ho både avisoppslag, oppdraget som fadder på skulen og noko som kanskje eller kanskje ikkje er ei forelsking. Opp i alt dette er saknet etter mora ei kjensle som kjem og går, og familien tek henne fortsatt med på familieaktivitetar ho syns er snåle.

Det er ei rimeleg lettlest bok for "tweens", og Billie er ein person som sprer godt humør - både i Bokarp og hos lesarane!

Sturla Bang og Hilde K. Kvalvaag: Under

Det er knapt mogleg å føre nokon lenger inn i dystopien sine mørke bakgater enn det Bang og Kvalvaag gjer i denne ferske ungdomsboka. "Under" er første bok i trilogien "Søsteranarkistane".

Boka har fire hovudpersonar, som på kvar sin kant spelar ei viktig rolle for å drive handlinga framover. Først av alt er det Ela, som av hovudpersonane er den mest framtredande. Ho er ein naturleg leiar, og vert raskt eit symbol på opprøret som blussar opp allereie i starten av boka.

Ela tilhøyrer og jobbar i ein underjordisk by. Handlinga er lagt til ei fjern framtid, der jordas befolkning har blitt nær utrydda heile tre gongar. Byen ho bur i består utelukkande av barn og ungdom. Frå tid til annan forsvinn eit og anna barn, og dei vert fortalt at dei har flytta til andre delar av byen. Ela avslører den grusame sanninga, og kjem i opposisjon til den diktatoriske leiaren Ingmor, som har sine eigne planar med dette merkelege samfunnet.

Dei andre hovudpersonane er Skåne, Vida og Sika. Skåne er ein barndomsven, som har blitt verva til å bli soldat. Denne rolla trivst han svært dårleg i. Vida hjelper Ela i kampen mot Ingmor, og viser henne at det finst fleire sider av byen enn ho har visst om. Til sist er det Sika, då, som knapt er å finne i forteljinga, men likevel spelar ei nøkkelrolle. Ho er Ela si veslesøster, og alt Ela ynskjer er å hjelpe henne ut av byen og i tryggleik. Først må ho finne henne att, og kan den mystiske "Gröna Engor" hjelpe henne med det...?

"Under" er ei fantasirik, dyster og språkleg fargerik bok. Ord og vendingar hentar inspirasjon frå både svensk og kinesisk (Byen heiter då også Zeijang-Volvo!), og nyttar moderne, lettlest nynorsk. Dette er ei bok for alle som er glade i fantasy og dystopiar, og forteljinga tilfører sjangeren noko heilt nytt!

Randi Fuglehaug: Papelina

Temaet flukt er vel meir aktuelt enn nokosinne, og det er mange barn som opplever å måtte forlate heimen sin. I boka "Papelina" gjer Randi Fuglehaug og Jill Moursund ein god jobb med å vise korleis dette kan opplevast.

Papelina er ei lita papagøyejente som bur saman med familien sin i jungelen. Ein dag får foreldra eit brev, og vi merkar stemningsskiftet i teksten. Det går frå leik til forvirring og redsle. Papelina forstår ikkje kva som skjer, men som vaksne lesarar får vi gode hint i bildene om at krigen er på veg.

Familien må flykte, og faren prøver å halde humøret til familien oppe med mykje tull og tøys. Likevel er det som ei tung sky ligg over reisa, og dei kjem snart fram til det store havet. Det er for stort til å fly over, så dei må sitje i ein tettpakka båt. Etter ei dramatisk overfart, kjem dei til slutt fram til målet. Det er ikkje noko slott som ventar dei der.

Boka kan vere god som utgangspunkt for samtale med barna om krig, og korleis barn kan oppleve det å vere på flukt. Forfattaren får fint fram barnets perspektiv i forteljinga, og illustrasjonane er uttrykksfulle og spelar godt saman med teksten. Dette er rett og slett ei fin bok!